تهران، پایتخت ایران، این روزها به سالهای پایانی سلطنت محمدعلیشاه قاجار شبیه است؛ شهری رنجور از ظلم و استبداد که نشانههای بحران از در و دیوار شهر تا سفرههای مردم بهوضوح دیده میشود. فقر و فلاکت بیداد میکند و فضای عمومی جامعه آکنده از خشم و ناامنی است. جاسوسان و گزمههای حکومتی به نام امنیت در هر کوچه و برزن وحشت عمومی ایجاد میکنند. با این تفاوت که حالا جنگ هم مزید بر علت شده و پایتخت ایران زیر شدیدترین حملات آمریکا و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی است.
بررسی نشریه تلگراف نشان میدهد دو شرکت ثبتشده در بریتانیا در مرکز شبکه بانکی جهانی در سایه سپاه پاسداران قرار دارند. گفته میشود این شرکتها در پوشش صرافی رمزارز فعالیت میکنند، که تحریمها را دور زده و نزدیک به یک میلیارد دلار تراکنش مرتبط با سپاه پاسداران را پردازش کردهاند
پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده، در ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا گفت که «ذخایر سلاحهای دفاعی و تهاجمیمان به ما امکان میدهد که عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی را تا زمانی که نیاز است ادامه دهیم.»
ناگهان تاریکی مطلق و سکوت سنگین بیخبری از آنچه در خیابانهای ایران رخ داده بود. همهچیز از یک فاجعه خبر میداد. تمام کانالهای ارتباطی و اطلاعرسانی قطع شده بود. اخبار سینهبهسینه نقل میشد، آنهم با انبوهی از گمانهزنیهای نگرانکننده و ترسناک که از شبکههای خبری ماهوارهای پخش میشد. ۱۸ دی ۱۴۰۴ یکی از شدیدترین خاموشیهای دیجیتال تاریخ معاصر کشور اتفاق افتاد. اقدامی که دستورش توسط شورای عالی امنیت ملی صادر و از سوی وزارت ارتباطات اجرا شد و در نتیجهی آن نهتنها همان دسترسی نیمبند و فیلترشده به جهان خارج قطع که بخشهای وسیعی از زندگی مردم هم به شکل رسمی فلج شد. ضمن اینکه بیخبری کامل از اخبار و رویدادها تا اختلال در خدمات ضروری مانند بانکداری، حملونقل و حتی خرید روزانهی حاکم و در یک کلام مملکت تعطیل شده بود
مسئلهی خشونت دولتی در عصر فروپاشی مشروعیت / در سنت کلاسیک علوم سیاسی، خشونت دولتی غالباً بهعنوان ابزاری استثنایی برای مهار بحران و بازگرداندن نظم تحلیل میشد؛ امری که در چارچوب وبرینِ «انحصار مشروع خشونت» معنا مییافت. در این نگاه، مشروعیت نهفقط شرط امکان اعمال خشونت بود، بلکه افقی بود که در آن خشونت باید محدود، توجیهپذیر و نهایتاً «بازگشتپذیر» به نظم حقوقی تلقی میشد. با این حال، در چند دههی اخیر و بهویژه در دولتهایی که با فرسایش نمایندگی سیاسی، بحران کارآمدی و سقوط سرمایهی اعتماد اجتماعی روبهرو هستند، الگوی کلاسیک توان توضیح پدیدهای را از دست داده است که میتوان آن را «عادیشدن خشونت مرگبار» نامید: خشونتی که دیگر نه بهمثابه واکنش موقت، بلکه بهعنوان صورتبندی جایگزین سیاست عمل میکند.
ساعاتی پس از آغاز حمله مشترک ایالات متحده و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی، تهران دامنه درگیری را به کشورهای عربی خلیج فارس گسترش داد؛ اقدامی بیسابقه در تاریخ نظامی جمهوری اسلامی که ممکن است آرایش امنیتی منطقه را
در جریان انقلاب ملی مردم ایران در دیماه، رئیسجمهور دونالد ترامپ به جمهوری اسلامی هشدار داد که اگر معترضان را بکشد ایالات متحده برای نجات آنها خواهد آمد.
یک هفته پس از آغاز موج تازه اعتراضهای دانشجویی در همراهی با انقلاب ملی ایرانیان، اکنون به نظر میرسد آنچه در محوطه دانشگاهها رخ میدهد، دیگر صرفا یک حرکت صنفی یا محدود به فضای آکادمیک نیست، بلکه به امتداد مستقیم مطالبات خیابانی و اجتماعی تبدیل شده است.
آرایش نظامی آمریکا برای انجام درگیری احتمالی به ایران و برگزاری رزمایش نمادین مشترک جمهوری اسلامی ایران با روسیه، از احتمال وقوع جنگی خبر میدهد که سایهاش بر منطقه سنگینی میکند.
در پهنه شرقی ارتفاعات زاگرس مرکزی، جایی که دامنههای کوه به دشتهای اسدآباد در استان همدان میرسد، روستایی قرار دارد که چنار شیخ یا چنار سفلی نامیده میشود. این روستا که بخشی از دهستان دربندرود از بخش مرکزی شهرستان اسدآباد است، از ابتدای دیماه امسال تاکنون، همواره یکی از کانونهای اصلی انقلاب ملی شیر و خورشید بوده است. به طوری که ایستادگی و مقاومت مردمانش در ۴۰ روز گذشته که با وجود سرکوب خشونتبار از مقاومت و ایستادگی پا پس نکشیدند، همواره سرفصل خبرهای انقلاب ملی ایران بوده است.
ساکنان شهرهایی که در دی ماه ۱۴۰۴، پیشگام انقلاب ملی شیر و خورشید بودند، در آخرین روزهای بهمن و نخستین روزهای اسفند در برگزاری آیینهای چهلم جاویدنامان هم جلودار شدند و با حضوری گسترده و معنادار، مراسم سوگواری را به عرصه رویارویی با استبداد حاکم تبدیل کردند. در میان این شهرهای حماسهآفرین، نورآباد ممسنی جایگاهی برجسته دارد؛ شهری در استان فارس، در فاصله حدود ۱۵۰ کیلومتری شیراز که مردمانش به دلاوری و آزادگی شهرهاند.
فهرست کودکانی که در روزهای هجدهم و نوزدهم دیماه ۱۴۰۴ با گلولههای جنگی و دیگر ابزارهای سرکوب جمهوری اسلامی کشته شدند، هر روز طولانیتر میشود و از قساوت و درندهخویی سرکوبگران رژیم پردههای جدیدی کنار میرود. تاکنون نام و مشخصات دستکم ۲۰۰ کودک کشتهشده به تایید فعالان حقوق کودک رسیده است؛ با این حال، بررسیها همچنان ادامه دارد، چرا که بسیاری از خانوادهها تهدید شدهاند درباره فرزندان خود اطلاعرسانی نکنند یا کشته شدن آنان را به معترضان نسبت دهند.
جمهوری اسلامی در روزهای هجدهم و نوزدهم دیماه در خیابانهای سراسر ایران، به سرکوبی چنان گسترده و خونین دست زد که ابعاد هولناک آن، با وجود گذشت بیش از یک ماه، همچنان کاملا آشکار نشده است. در این سرکوب مرگبار، هزاران نوجوان و جوان هدف گلوله نیروهای سرکوب قرار گرفتند. از طرفی هزاران نفر در بازداشتگاهها و زندانهای رسمی و غیررسمی، تحت شدیدترین شکنجههای جسمی و روانی قرار دارند و روند دستگیریها همچنان ادامه دارد. در چنین شرایطی، فضاهای عمومی و بهخصوص مدارس به محیطی ناامن تبدیل شدهاند. به طوری که خیلی از خانوادهها ترجیح دادهاند فعلا قید مدرسه رفتن فرزندانشان را بزنند.
مردم بهشدت خشمگیناند و حس انتقامجویی را میتوان بهوضوح در پیر و جوان دید. در کوچه و خیابان، تقریبا همه درباره یک موضوع مشترک حرف میزنند و آن مداخله بشردوستانه آمریکا برای سرنگونی جمهوری است.
ابلاغیههای بانک مرکزی و انتشار قطعی خبر حذف ارز ترجیحی، همزمان با آغاز دیماه، کافی بود تا پس از افزایش قیمت بنزین، موج تازهای از تلاطم در
نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، درباره وضعیت نقض حقوق بشر و سرکوب اعتراضات در ایران روز جمعه برگزار شد.
بیش از دو هفته از قیام ملی ایرانیان گذشته است و در سکوت تحمیلی حکومت بر ایران و ایرانیان، گزارشها و خبرهای رسیده ابعادی بزرگ از فاجعهای ملی را به تصویر میکشد.
چهلوهفت سال پس از ۲۶ دی، آن روز تاریک که شاه ایران با چشمانی اشکبار از وطن رفت تا مقابل هموطنانش نایستد، مردم ایران «جاوید شاه»گویان به دست رژیمی تشنه بقا، در خون خود میغلتند.
با ادامه قیام مردمی در ایران علیه حاکمیت، دسترسی شهروندان به اینترنت جهانی همچنان ناممکن است و جمهوری اسلامی با بیش از ۲۰۰ ساعت قطعی اینترنت، حتی رکورد خودش را در زمینه ممنوعیت حق دسترسی آزادانه به اطلاعات شکسته است.
براساس این گزارش که از منابع معتبر ایرانیـ کرد به دست آمده، نوعی ماده شیمیایی سمی علیه معترضان به کار رفته که باعث شده است برخی از مجروحان چند روز بعد جان خود را از دست بدهند
یک نماینده پیشین پارلمان بریتانیا گفت جمهوری اسلامی ممکن است برای سرکوب اعتراضهایی که در هفتههای اخیر سراسر کشور را فرا گرفت، از «مواد شیمیایی سمی» استفاده کرده باشد.
بنابر مقاله منتشره در این نشریه، گزارشهای جدید از ایران بهطور فزایندهای نشان میدهند که شبهنظامیان تحت حمایت ایران در عراق ممکن است به رژیم ایران در سرکوب اعتراضات کمک کنند.
حکومت در حال تعلیق در مسیر فروپاشی
حاکمیت جمهوری اسلامی در پی شکست های خود در همه عرصه های حکمرانی و به دنبال شکست هایسنگین اطلاعاتی ، امنیتی و حتی نظامی در جنگ دوازده روزه و قبل از آن، در حالتی از تعلیق به سر می برد. رژیم اسلامی با در هم شکستن توان تولید در بسیاری از حوزه های اقتصادی و سازماندهی غارت سازمانیافته بر پایه رانت خواری های نهادینه شده، کشور را به سراشیب سقوط کشانده است. بر متن این وضعیت ، ایران نه تنها در عرصه تولید و صادرات و حتی صادرات نفت به بدترین وضعیت دچار شده، بلکه حتی مزیت های ژئوپلوتیکی خود را نیز از دست داده است. سیاست خارجی شکست خورده جمهوری اسلامی، انزوایی بر کشور حاکم کرده که جایگاه ایران را به شکلی نامتناسب با توان واقعی کشور، در همه عرصه ها به یکی از پائین ترین سطوح در سیاست بین المللی کشانده است. ورشکستگی در سیاست خارجی، در پی فرصت سوزی های قابل اجتناب، باعث شده که وزیر خارجه کشور به جای سفر به کشورهای تاثیرگذار جهانی در عرصه اقتصادی، وزن اصلی کار خود را بر سفرهای استانی برای سامان دهی به اقتصاد با همسایگان استوار کند. به دیگر سخن، نزدیک به پنج دهه حاکمیت جمهوری اسلامی، همه امکانات و جذابیت های ایران در عرصه جهانی را از میان برداشته است. تنها محصول صادراتی ایران به نفت تقلیل یافته که اکنون بر روی آب های اقیانوس ها به دنبال مشتری های ارزانخر شناورند. فعال شدن اسنپ بک و مسائل حقوقی مترتب بر آن، وضعیت ایران در مناسبات بین المللی را بیش از پیش با مشکلات جدی روبرو ساخته است.
اعتصاب و تظاهرات بازاریان تهران در یک شنبه ۷دی ماه ۱۴۰۴ در اعتراض به جهش دلار به بالای ۱۴۰هزار تومان و گسترش بحران در خرید و فروش و کسادی بازار، همچون جرقه ای بر خرمن نارضائی مردم عمل کرد. انفجار خشم مردم از بحران های تو در تو و ناتوانی های حاکمیت اسلامی در بر آورده کردن نیازهای یک کشور نود میلیونی روز به روز گسترده تر می شود. این اعتراضات اکنون شهرهای گوناگون در بر گرفته است. دولت و ارگان های حکومتی با توجه به وضعیت و جایگاه طبقاتی بازار و تشکل های صنفی رسمی و جاافتاده آن، تلاش کرده اند تا با نشست ها و مذاکرات با رهبران صنفی بازار و تن دادن به بخش بزرگی از خواسته هایشان، این اعتراضات را به خاموشی بکشانند. اما این جرقه اعتراضی، اعتراضات دیگر اقشار مردمی بویژه دانشجویان، زنان و جوانان را بار دیگر شعله ور ساخته است. تداوم اعتراضات مردمی در شهرهای گوناگون کشور که تاکنون با قدرت ادامه دارد، نشاندهنده همان روند انقلابی است که از دی ماه ۱۳۹۶ آغاز شده، در آبان ۱۳۹۸ تداوم یافته و در شهریور و نیمه دوم ۱۴۰۱ جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» را رقم زده است.
ایران سالهاست که با تورم دو رقمی دستوپنجه نرم میکند و قیمت دلار در بازار آزاد طی سالهای اخیر بارها جهش کرده است، تا جایی که نسبت به حدود ده سال پیش ۱۰۰ برابر شده.
دور تازه اعتراضها در ایران که از هفتم مهر آغاز شده است، شهروندان ایرانی را بر آن داشته تا روایتهای خود از افسارگسیختگی قیمتها و افزایش لحظهبهلحظه آن را بازگو کنند؛ بحرانی که جمهوری اسلامی هم در میانهٔ آن است و هم میگوید
نسل جوان در ایران با کمک گوشیهای هوشمند و شبکههای اجتماعی در سازماندهی خیزش انقلابی ژینا – مهسا امینی در سال ۱۴۰۱ نقشی پررنگ داشتند. دانشجویان، دانشآموزان و دختر پسرهای نوجوان، در کف خیابانها صداهایی را فریاد زدند که سالها خفه شده بود و مبارزه علیه استبداد و حجاب اجباری را به پیکار برای ساختن آیندهای با فرهنگ مدرن و عدالت اجتماعی پیوند زدند. اگر بخواهیم بر روی اهمیت حضور فعالانهی نسل نوین در اعتراضات تودهای بیشتر تاکید کنیم، میتوانیم پاسخ جوانان انقلابی محلات مریوان در اوج خیزش تودهای ژینا، به سوال «چرا جوانان؟» را بازگو کنیم: «جوانان میبینند بهترین سالهای عمرشان زیر سایهی خفقان سیاسی، استثمار سرمایهداری و ستمگریهای مردسالاری تباه میشود. جوانان توجه و حساسیت بیشتری به مسائل و آیندهی سیاسی جامعه دارند. جوانان بیشتر از سایر اقشار جامعه تفکرات کهنه را کنار میگذارند و برای متحقق کردن افکار نو و مترقی انرژی زیادتری صرف میکنند. جوانان، ارتباطات وسیع اجتماعی دارند و دارای شهامت و توانایی بسیاری برای تغییر هستند. امید بسیار بزرگی برای ساختن جهانی زیبا و عادلانه در دل جوانان موج میزند. بیش از دو ماه است که جوانان در مدرسه و دانشگاه و محله با جانیان پیکار میکنند. جوانان یک بازوی آگاه و نیرومند این انقلاب هستند. زنده باد جوانان!»
انتشار «گزارش نابرابری جهانی ۲۰۲۶» بار دیگر واقعیتی را برجسته کرده است که برای طبقهٔ کارگر و تودههای زحمتکش جهان نه تازه است و نه غیرمنتظره. جهانی که در آن ثروت، قدرت و امکان زیست انسانی بهشدت در دست اقلیتی کوچک متمرکز شده و اکثریت عظیم انسانها در حاشیهای دائمی از ناامنی، بیثباتی و محرومیت بهسر میبرند. این گزارش، که حاصل همکاری بیش از دویست پژوهشگر از سراسر جهان است، بازتابی عینی از منطق درونی نظم سرمایهداری جهانی است، نظمی که نابرابری و ناعدالتی را بهمثابه شرط تداوم و بازتولید خود تولید میکند.
بیست و پنج نوامبر روز جهانی منع خشونت علیه زنان توسط سازمان ملل نامگذاری شده است. کارزار منع خشونت علیه زنان از بیست و پنج نوامبرهرسال شروع میشود و تا ده دسامبر ادامه می یابد. در این کارزار شانزده روزه کارگاههای خشونت جنسیتی برگزار میشود که در آن زنان از تجربیات شان درباره خشونت جنسی و جنسیتی به گفتگو و راهکارهایی برای مقابله با آن می پردازند که بطور مثال اگر نشانه های خشونت را در خانواده و همسر علیه خود تشخیص دادند چگونه به بقیه اعضای خانواده و یا دوستانشان خبر بدهند تا بلکه موقتا از خطر جانی یا بدنی درامان باشند؛ و اینکه خشونت های فیزیکی و روانی علیه خود را فاش کنند و از دوستان و یا درصورت امکان از روانشناس و پلیس کمک بخواهند.
برخی از صاحبنظران به کار گرفتن شکنجههای وحشتناک در جمهوری اسلامی و یا دوران پهلوی را نتیجهی مستقیم سابقه طولانی استبداد در ایران میدانند. در «جامعه کلنگی» جان و مال مردم اعتباری ندارد و استبداد ایرانی، مضمون ویژهاى به پدیدهی وحشیانه شکنجه در ایران میدهد. در این صورت، چرا فیلمی مانند «گاراژ اولیمپو» یادآور بسیاری از صحنههای وحشتناک زندانهای ایران است؟ همان تکنیکها و همان ابزارها؟…
در سالهای اخیر با شدت گرفتن بحران معیشتی در ایران میزان خودکشی کارگران و خانوادههایی که با فقر دست و پنجه نرم می کنند افزایش یافته است. خودکشی پدیده ایی پیچیده و تنها مختص به ایران نیست، ما شاهد این واقعه دلخراش هر روز در تمام جوامع سرمایه داری هستیم. جامعه شناسان، پزشکان و محققین دانشگاهی جوامع بورژوایی این معضل را به بهداشت عمومی ربط داده و سازمان بهداشت جهانی در این زمینه تلاشهایی برای رفع این فاجعه انسانی نموده اما تا کنون نتیجه ایی نداده است. طبق آمار جهانی خودکشی کارگران در کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته چشمگیر و به عنوان مثال در امریکا نسبت به دو دهه گذشته آمار خودکشی کارگران ۳۳ درصد افزایش یافته است. بیشتر افرادی که در امریکا دست به خودکشی میزنند، کارگرانی هستند که بر روی دستگاههای اتوماتیک، کار یک نواختی را انجام میدهند. در کشورهای دیگر آمار خودکشی کارگران شامل صدهای متفاوت و قابل توجهی است. ( آمار خودکشی کارگران در جهان آخر مطلب ضمیمه می باشد.)
جمعی از کارگران ذوبآهن اصفهان در روزهای اخیر، در دو نوبت مقابل استانداری اصفهان و فرمانداری لنجان، تجمع صنفی برگزار کردند. محور اصلی اعتراضات کارگران شامل عدم اجرای کامل طرح طبقه بندی مشاغل، تفاوت دستمزد کارگران ذوب آهن اصفهان با دیگر کارخانههای مشابه از جمله فولاد مبارکه، مشکلات بیمه تکمیلی به دلیل عدم تسویه شرکت به بیمه و عدم رشد مزایایی از جمله حق همسر، هزینه ورزشی، خواربار و.. متناسب با تورم عنوان شده است.
روز جهانی مهاجران یک رویداد سالانه است که در ۱۸ دسامبر، برگزار میشود. این روز توسط یونسکو نامگذاری شده است.
مهاجرت چیست؟
مهاجرت عبارت است از جابهجایی مردم از مکانی به مکانی دیگر برای کار یا زندگی. مردم معمولاً به دلیل دور شدن از شرایط یا عوامل نامساعد دورکنندهای مانند فقر، بیماری، مسائل سیاسی، کمبود غذا، بلایای طبیعی، جنگ، بیکاری و کمبود امنیت مهاجرت میکنند. دلیل دوم میتواند شرایط و عوامل مساعد جذبکنندهٔ مقصد مهاجرت مانند امکانات بهداشتی بیشتر، آموزش بهتر، درآمد بیشتر، مسکن بهتر و آزادیهای سیاسی بهتر باشد.
به مناسبت ۱۲ آذر (سوم دسامبر) روز جهانی افراد دارای معلولیت
معلولیت به محدودیتهای جسمی، ذهنی، حسی یا روانی گفته میشود که توانایی فرد در انجام فعالیتهای روزمره یا مشارکت اجتماعی را تحت تأثیر قرار میدهد.
با گذشت نزدیک به نیمقرن از استقرار جمهوری اسلامی و با آنکه جنبشهای سیاسی، مدنی و فکریِ بسیاری در این دوران شکل گرفتهاند، هنوز نمیتوان گفت ایران وارد «دوران گذار» شده است. گویی میان آرزو برای گذار و توهمِ تحقق گذار معلق ماندهایم. این امر نشان میدهد که باید بار دیگر در تعریف و پیشنیازهای گذار تأمل کنیم: گذار چیست، چگونه آغاز میشود، و چرا تاکنون از دسترس ما دور مانده است؟
تاریخ مبارزهٔ زنان ایران، تاریخ یک نبرد کوتاه مدت یا مقطعی نیست؛ رودی است که از قرنها پیش، آرام و پیوسته و گاه خروشان و ویرانگر، راه خود را از دل سنگلاخ استبداد باز کرده است. این مسیر درخشان، از طاهره قرهالعین آغاز میشود؛ زنی که در میانهٔ قرن نوزدهم، در جامعهای که زن حتی «حق سخن گفتن» نداشت، بیپروا چادر از سر گرفت، در برابر مردان سخن گفت و جان خود را بر سر آزادی و آزاداندیشی نهاد. او نخستین زنی بود که به وضوح و بیهراس، اعلام کرد :
اگر زنان آزاد نشوند، هیچ جامعهای آزاد نخواهد شد.
ما انسانها برای رسیدن به آنجا نقشه میکشیم. آنجا قبل از هر چیز، زندگیی بهتر است. شاید “بهتر”؛ برای هر کس معنای خاصی داشته باشد؛ ولی در طولِ تاریخِ نقشهکشیهایِ انسان، هیچیک برای خرابتر کردن زندگی شخصی نبوده است. آنجا، مقصدی مشخص نیست که تعیّناتاش را پیشاپیش میشناسیم. هر کس بر بنیاد جهاندیدی که دارد جستجوگر آنجاست. آنجا را هر فردی برای خودش میسازد. آنجا ثابت نیست معلوم نیست. قابل رؤیت نیست. بستگی به اینجا دارد. اینجا هم هرگز ثابت نمانده است. اکثریتِ قریب بهاتفاقِ جامعه، آنجا را درونِ نظمِ موجود جستجو میکند. این بدان معناست که تلاش دارند در این نظم، زندگیشان را سر و سامان دهند.
یک فعال حقوق معلولان گفت: تا زمانی که حتی یک فرد دارای معلولیت پشت نوبت دریافت ویلچر، عصا یا کمکهزینه معیشتی باشد، هیچ جشن و گرامیداشتی موضوعیت ندارد. هزینه میلیاردی این مراسمها میتواند صرف تهیه وسایل توانبخشی یا کمکهزینه معیشتی شود.
خودسوزی بهعنوان اعتراض نمادین در مناطق محروم، نمایانگر ترکیبی ازعوامل ساختاری، روانی و اجتماعی است. محرومیت اقتصادی، نابرابری، تبعیض قومی، فقدان کانالهای مشروع اعتراض، احساس بیصدایی و ناتوانی برای تغییر شرایط از جمله عوامل مؤثرند. این اقلیم یکی از منابع طبیعی غنی ایران با شاخصهای بالای نابرابری و تبعیض ساختاری علیه ساکنین اصلی، بستری مناسب برای بررسی این پدیده فراهم میکند.
روز جهانی ایدز، اول دسامبر (برابر ۱۰ آذر)، از سال ۱۹۸۸ نه تنها به خاطر افزایش بودجه ها بلکه برای افزایش آگاهی، آموزش و مبارزه با تبعیض ها تعیین شد، همچنین اهمیت روز جهانی ایدز در این است که به عموم مردم یادآور می شویم که HIV از بین نرفته است و هنوز کارهای زیادی است که باید انجام شود. شعار روز جهانی ایدز در سالهای 2011 تا 2015، “به صفر رساندن موارد جدیدآلودگی و همچنین مرگ ناشی از بیماری اچ آی وی است. (Getting to Zero)
روزگار عجیبی شده است، آدم گاهی اوقات فکر میکند در اتاق خواب یک میدان مین نفس میکشد. اینگونه اگر پیش برود، همین فردا دور نخواهد بود که برای نشستن در گوشه یک پارک، برای دویدن در یک هوای آزاد، برای حضور در آسودگی یک کافی شاپ و برای گذراندن هر فراغت دیگری، نیاز است تا مجوز یکی از گعدههای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در جیبت باشد، در غیر این صورت باران ناسزا و تهمتهای ریز و درشت بر سرت میبارد. این گعدهها یا دورهمیهای غیر عرفی برای تاثیر گذاشتن بر حجم روشمندی عمومی کشو، همان مینهای معلقی هستند که صدای آنان شبیه تهوع شده است، فرقی هم نمیکند که یک آدم ساده باشی، یا یک وزیر، همین که بخواهی متفاوت زندگی کنی و یا موقعیتی نو بسازی، گعدهها و مجیزیهای آنان سراغت را میگیرند تا یک گوشمالی دیگر را تجربه کنی.
۷ نوامبر ۲۰۲۵ برابر با ۲۵ اکتبر به تقویم قدیم روسیه ۱۰۸همین سالگرد انقلاب کارگری در روسیه است. انقلاب کارگری در اکتبر سال ۱۹۱۷، طبقه سرمایه دار روسیه را از قدرت به زیر کشید و پایه های حکومت کارگری را در این کشور بنیان نهاد. پیشروی جنبش طبقه کارگر و انقلاب کارگری بتدریج همه امپراتوری روسیه را در برگرفت. گشوده شدن افق سوسیالیسم و عدالت اقتصادی، و چشمنداز تامین برابری های اجتماعی و لغو امتیازات و نابرابری های ملی، اتحاد داوطلبانه ای از ملت های ساکن این امپراطوری شکل داد و بدین ترتیب اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیست متولد شد .دولت های سرمایه داری و امپریالیستی جهان در آنزمان با وجود آنکه هنوز زیر بار لطمات ناشی از جنگ جهانی اول کمر راست نکرده بودند، ارتش های خود را برای از بین بردن حکومت کارگری به کار گرفتند. اما همبستگی بین المللی طبقه کارگر در کشورهای پیشرفته سرمایه داری و اعتراضات توده ای در این کشورها، همزمان با مقاومت جانانه ی مدافعان بپاخاسته انقلاب کارگری در شوروی، جبهه ارتجاع امپریالیستی را در هم شکست و بدین ترتیب حکومت کارگری در شوروی از مصاف رودررو در عرصه نظامی و سیاسی با سرمایه داری جهانی سربلند و پیروز بیرون آمد.
تهران، پایتخت ایران، این روزها به سالهای پایانی سلطنت محمدعلیشاه قاجار شبیه است؛ شهری رنجور از ظلم و استبداد که نشانههای بحران از در و ...
