روزگار عجیبی شده است، آدم گاهی اوقات فکر میکند در اتاق خواب یک میدان مین نفس میکشد. اینگونه اگر پیش برود، همین فردا دور نخواهد بود که برای نشستن در گوشه یک پارک، برای دویدن در یک هوای آزاد، برای حضور در آسودگی یک کافی شاپ و برای گذراندن هر فراغت دیگری، نیاز است تا مجوز یکی از گعدههای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی در جیبت باشد، در غیر این صورت باران ناسزا و تهمتهای ریز و درشت بر سرت میبارد. این گعدهها یا دورهمیهای غیر عرفی برای تاثیر گذاشتن بر حجم روشمندی عمومی کشو، همان مینهای معلقی هستند که صدای آنان شبیه تهوع شده است، فرقی هم نمیکند که یک آدم ساده باشی، یا یک وزیر، همین که بخواهی متفاوت زندگی کنی و یا موقعیتی نو بسازی، گعدهها و مجیزیهای آنان سراغت را میگیرند تا یک گوشمالی دیگر را تجربه کنی.
