قطع زنجیره‌ای درختان در پارک‌های جنگلی و لکه‌های سبز تهران طی سال‌های اخیر به یکی از نگرانی‌های جدی درباره وضعیت محیط زیست پایتخت تبدیل شده است. بر مبنای گزارش فعالان محیط زیست، فضای سبز حاشیه جنوبی بلوار خلیل‌آبادی در مجاورت بزرگراه ستاری که زمانی یکی از لکه‌های سبز این محدوده بود، طی دو سال گذشته به‌تدریج کوچک شده و در سال ۱۴۰۵ بخش عمده آن از بین رفته و حتی
تشدید تحریم‌های آمریکا، محدود شدن مسیرهای رسمی تجارت و بسته شدن شماری از مسیرهای زمینی، هوایی و دریایی، سبب شده است جمهوری اسلامی ایران برای واردات کالا و مواد اولیه موردنیاز کارخانه‌ها به همان کولبران و ملوانانی متوسل شود که طی بیش از چهار دهه هدف گلوله، بازداشت و مصادره اموال قرار داشته‌اند.
اوایل این ماه، وو تران، پژوهشگر سابق آزمایشگاه‌های ابرهوش متا، ادعایی خارق‌العاده مطرح کرد. او نوشت: «اگر اوپن ای‌آی (OpenAI) امروز می‌خواست یک کشور را به‌طور کامل فلج کند، به‌راحتی می‌توانست این کار را انجام دهد.»
هنوز تابستان به پایان نرسیده و پیامدهای قطعی‌های پیاپی برق همچنان بر زندگی روزمره و کسب‌وکار مردم سایه انداخته است که زمزمه‌‌های قطع دوباره گاز در زمستان آغاز شده است. در همین ارتباط محمدجعفر قائم‌پناه، معاون اجرایی رئیس دولت چهاردهم جمهوری اسلامی به‌تازگی گفت که ایران در فصل زمستان با روزانه حدود ۱۰۰ میلیون مترمکعب کسری گاز مواجه خواهد شد. او همچنین تاکید کرد که حتی اگر زمستان پیش‌رو سرد هم نباشد، کشور با کسری انرژی روبه‌رو است و این کسری باید مدیریت شود.
تازه‌ترین داده‌های منتشرشده درباره وضعیت ازدواج در ایران از تغییر قابل‌توجهی در الگوی تشکیل خانواده حکایت دارد؛ تغییری که دیگر نمی‌توان آن را صرفا به افزایش چندساله سن ازدواج یا تعویق موقت تشکیل خانواده نسبت داد. افزایش جمعیت افراد میانسالی که ازدواج نکرده‌اند، رشد تجرد قطعی و همزمان کاهش مستمر تعداد موالید، تصویری از یک تحول عمیق‌تر اجتماعی و جمعیتی ارائه می‌دهد.
شامگاه ۱۶ مرداد، آتش سال نو دیلمی در کوهپایه‌های البرز روشن می‌شود تا بخشی از مردم این مناطق برای استقبال از آیینی کهن در روز بعد آماده شوند. سال نو گاه‌شماری دیلمی، که در نواحی کوهستانی گیلان و بخش‌هایی از البرز رواج داشته است، ۱۷ مرداد است و امسال، با افروختن آتش «نوروزبَل»، سال ۱۶۰۰ دیلمی فرا می‌رسد.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که طی چند دهه اساساً تنها به ارشاد اسلامی پرداخته و به درستی به «وزارت ارشاد» معروف است، کارنامه دردناکی در آزار و اذیت نویسندگان، فیلمسازان و هنرمندان سایر رشته‌ها دارد؛ و عملاً طی سال‌ها با قوانین قرون وسطایی گاه مضحک خود مانع از خلق
کسی که خود را به درستکاری و شرافت می‌شناسد از مرگِ به عنوان ِ جنایتکار نمی‌هراسد و از هیچ کیفری روی نمی‌گرداند و بخشایش طلب نمی کند و روح‌اش ترس‌خورده و نادم از کاری ناشایسته نیست و جان‌سپردن برای امری نیک را کیفر نمی داند و مرگ در راه آزادی را
اعتراض‌های کارگری در نقاط مختلف ایران همچنان ادامه دارد و تصویری از تشدید بحران معیشتی و حقوقی نیروی کار کشور را ارائه می‌دهد.
این بحران تنها به تأخیر در پرداخت دستمزد محدود نیست و مجموعه‌ای از مشکلات از جمله ناامنی شغلی، اخراج، نبود یا بی‌نظمی در پرداخت بیمه، بی‌ثباتی قراردادهای کاری، اجرا نشدن افزایش‌های قانونی حقوق و نگرانی از تغییرات احتمالی در قوانین بازنشستگی را دربر گرفته است.
گزارش‌های منتشرشده در روزهای اخیر نشان می‌دهد که در بسیاری از واحدهای تولیدی و خدماتی، کارگران علاوه بر مشکلات اقتصادی، با احساس بی‌اعتمادی نسبت به اجرای تعهدات قانونی از سوی کارفرمایان و برخی نهادهای مسئول نیز روبه‌رو هستند.
در استان گیلان، کارگران کارخانه ایران برک رشت روز یکشنبه ۱۴ تیر برای ششمین روز متوالی تجمع اعتراضی برگزار کردند. این اعتراض در واکنش به آنچه کارگران «رویه مدیریتی نامناسب»، بلاتکلیفی وضعیت شغلی و پرداخت نشدن مطالبات مزدی و بیمه‌ای عنوان کرده‌اند، شکل گرفت. استمرار چندروزه این تجمع نشان می‌دهد که مشکلات این واحد تولیدی صرفاً مقطعی نیست و کارگران پس از بی‌نتیجه ماندن پیگیری‌های پیشین، اعتراض صنفی را تنها راه بیان مطالبات خود دانسته‌اند.
همچنین در شرق کشور نیز نیروهای خدماتی و کارگران روزمزد شهرداری سرخس از سه ماه تأخیر در پرداخت حقوق، اضافه‌کار، سنوات و سایر مطالبات قانونی خبر داده‌اند. این کارگران می‌گویند انتقال مشکلات مالی و اداری شهرداری به معیشت کارگران، شرایط زندگی خانواده‌هایشان را به مرحله‌ای بحرانی رسانده است.
بهروز فراهانی، کارشناس مسائل کارگری، در گفت‌وگو با رادیو فردا دربارهٔ تاخیرهای مکرر در پرداخت حقوق کارگران ایران، گفت: «پرداخت با تأخیر حقوق به یک بیماری مزمن در نظام سرمایه‌داری ایران تبدیل شده است. بسیاری از کارفرمایان در بخش‌های مختلف با استفاده از ترفندهای گوناگون، از پرداخت به‌موقع دستمزد کارگران خودداری می‌کنند و عملاً از محل حقوق پرداخت‌نشده، یک تنخواه‌گردان غیرقانونی برای خود ایجاد می‌کنند».
او افزود: «در اغلب موارد، این منابع نه برای بهبود وضعیت کارگاه، خرید تجهیزات جدید یا ارتقای ایمنی محیط کار و پیشگیری از حوادث شغلی، بلکه برای فعالیت‌های سوداگرانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. خرید و فروش ارز، حواله‌فروشی و انواع دیگر فعالیت‌های ناسالم و فساد اقتصادی از جمله مصارف این منابع است».
فراهانی همچنین با اشاره به تأثیر جنگ بر وضعیت پرداخت دستمزدها گفت: «امروز برخی کارفرمایان تلاش می‌کنند با استناد به شرایط جنگی، تأخیر در پرداخت حقوق را توجیه کنند، اما باید یادآوری کرد که این پدیده سال‌ها پیش از جنگ نیز وجود داشته و ارتباط مستقیمی با شرایط جنگی ندارد».
او تأکید کرد: «بنابراین، جنگ صرفاً بهانه‌ای تازه در اختیار کارفرمایان دولتی، خصوصی و نیمه‌خصوصی قرار داده است تا از پرداخت به‌موقع دستمزد کارگران سر باز بزنند و این رفتار را توجیه کنند».
اما در این شرایط، اخراج کارگران نیز شتاب بیشتری پیدا کرده است. به عنوان نمونه، در شهرستان سراوان گزارش‌ها از اخراج ۴۰ کارگر روزمزد شهرداری حکایت دارد. این کارگران پس از پیگیری مطالباتی همچون بیمه، تعیین تکلیف وضعیت استخدامی و افزایش دستمزد از کار برکنار شده‌اند.
سعید پیوندی، جامعه‌شناس در فرانسه، به رادیو فردا گفت که شرایط کنونی نتیجهٔ سال‌ها بحران اقتصادی است که جنگ این بحران را وخیم‌تر کرد: «اقتصاد ایران در شرایط متعارف و عادی فعالیت نمی‌کند. این اقتصاد پیش از جنگ نیز با بحران‌های جدی روبه‌رو بود و جنگ تنها به تشدید این بحران‌ها انجامیده است».
او افزود: «بسیاری از کارخانه‌ها، واحدهای تولیدی و حتی برخی دستگاه‌های دولتی از نقدینگی لازم برای پرداخت به‌موقع حقوق کارکنان خود برخوردار نیستند. همین مسئله موجب شده است که پدیده‌هایی مانند تعویق در پرداخت دستمزدها، اخراج نیروی کار و سایر مشکلات مشابه گسترش پیدا کند؛ مسائلی که بیشترین آسیب آن متوجه زندگی روزمره کارگران و دیگر حقوق‌بگیران است».
پیوندی ادامه داد: «آنچه امروز در بسیاری از واحدهای تولیدی مشاهده می‌شود، تعطیلی بخشی از خطوط تولید یا اخراج کارگرانی است که دیگر امکان ادامه فعالیت برای آن واحدها وجود ندارد. در نتیجه، این افراد به جمع گسترده بیکاران می‌پیوندند، آن هم در شرایطی که از حداقل حمایت‌های تأمین اجتماعی برخوردار نیستند».
در بسیاری از این گزارش‌ها، کارگران تأکید کرده‌اند که تورم و افزایش هزینه‌های زندگی باعث شده حتی تأخیرهای کوتاه‌مدت در پرداخت حقوق نیز آثار جدی بر معیشت خانواده‌ها بر جای بگذارد. هنگامی که این تأخیرها به چند ماه می‌رسد یا دستمزدها بر مبنای سال گذشته محاسبه می‌شود، فشار اقتصادی به مراتب شدیدتر خواهد شد.
پس از مرگ «آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای» رهبر جمهوری اسلامی در ۹اسفند ۱۴۰۴ در پی حملات آمریکا و اسرییل، جمهوری اسلامی در سطوح مختلف تلاش کرده است تا بگوید رهبر پیشین این نظام که بخشی از مردم ایران علیه او شعار «مرگ بر دیکتاتور» سر می‌دادند، دیکتاتور نیست.
تابوت «علی خامنه‌ای»، رهبر پیشین جمهوری اسلامی، در مصلای تهران در برابر دیدگان میلیون‌ها نفر قرار گرفت؛ تصویری که پایان دوران او و آغاز فصلی نو را نوید می‌دهد. بسیاری از طرفدارانش آرزوی تداوم راه او را در دوران جدید و تحت رهبری پسرش دارند و معتقدند با حضور «مجتبی خامنه‌ای»، وضعیت ایران بهبود خواهد یافت. آنها باور دارند که او مهم‌ترین میراث پدرش، یعنی «تثبیت استقلال و حاکمیت ملی ایران در محیطی پرتنش» را اعتلا خواهد بخشید. با این حال، عده‌ای دیگر می‌گویند مقامات کشوری وعده‌های او را نادیده گرفته و مسیر را برای مذاکره با عاملان مرگ او هموار کرده‌اند.
خانواده و دوستان شهرنوش پارسی‌پور، نویسنده، مترجم و از چهره‌های شناخته‌شده ادبیات معاصر ایران، اعلام کردند که او روز جمعه ۱۲ تیر ۱۴۰۵، برابر با ۳ ژوئیه ۲۰۲۶، در بیمارستانی در حومه سان‌فرانسیسکو درگذشت.
چهار ماه پس از کشته شدن علی خامنه‌ای در نهم اسفند ۱۴۰۴، پیکر او حالا تشییع و دفن می‌شود؛ پیکری که مقام‌های جمهوری اسلامی می‌کوشند آن را به صحنه‌ای برای بازسازی تصویر تداوم قدرت تبدیل کنند.
علی خامنه‌ای برای جمهوری اسلامی یک رهبر عادی نبود. او بیش از سه دهه مرکز زبان قدرت نظام بود؛ نقطه‌ای که حکومت آن را منبع ثبات، انسجام و بقا معرفی می‌کرد.
تمام سال‌های گذشته، شاید ایرانیان تنها چند واژه مهم اقتصادی را بارها و بارها از زبان مسئولان خود شنیده باشند. در کنار «تورم»، یکی از آن واژه‌ها «نقدینگی» است. نقدینگی، قدرت نقدشوندگی دارایی‌ها در یک قیمت مشخص است. با توجه به تاثیر آن در بازار، نقدینگی نقش مستقیمی در تعیین تورم دارد، اما این نقش بر اساس مدل‌های مختلف قابل اندازه‌گیری است.
در حالی که مقام‌های جمهوری اسلامی ایران از احتمال پیشرفت مذاکرات سوییس، آزادسازی بخشی از منابع مالی بلوکه‌شده و ورود اقتصاد ایران به دوره «پساجنگ» سخن می‌گویند، مجموعه‌ای از گزارش‌های رسمی و اظهارات مقام‌های حکومتی تصویری کاملا متفاوت از زندگی روزمره میلیون‌ها ایرانی ارائه می‌دهد؛ تصویری که در آن فقر غذایی، کاهش قدرت خرید، اخراج کارگران، بحران صندوق‌های بازنشستگی و ناامیدی عمومی از آینده اقتصادی بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌خورد.
انتشار آمارهای اسفند ماه ۱۴۰۴ از سوی بانک مرکزی، تصویری کم‌سابقه از وضعیت متغیرهای پولی کشور ترسیم کرده است. آمارهای منتشرشده نشان می‌دهد حجم نقدینگی و پایه پولی در پایان سال گذشته رکوردهای جدیدی را ثبت کرده‌اند. بر این اساس، حجم نقدینگی با رشد ۵۳.۳ درصدی نسبت به پایان سال ۱۴۰۳ به حدود ۱۵ هزار و ۵۸۱ هزار میلیارد تومان رسیده و پایه پولی نیز با رشد ۶۱.۵ درصدی به بیش از دو هزار و ۱۹۶ هزار میلیارد تومان افزایش یافته است؛ ارقامی که از ابتدای دهه ۱۳۵۰ تاکنون سابقه نداشته است.
بر اساس تازه‌ترین آمار منتشر شده در ایران، چهار میلیون دانش آموز در دوران همه‌گیری کرونا از دسترسی به شبکه شاد بازمانده‌اند و امکان تحصیل ندارند.
همچنین از ۱۱ میلیون دانش آموزی که در شبکه شاد ثبت نام کرده اند ۲۰ درصد در این شبکه فعالیت ندارند.
در واقع تنها ۶۲.۵۸ درصد از دانش آموزان کشور در شاد حضور دارند.
نبود دسترسی به اینترنت، نداشتن گوشی یا تبلت عمده عوامل جا‌ماندن از تحصیل است.
زیرساخت‌های صحیح برای دسترسی عادلانه به آموزش در کشور از جمله موادری است که به کرات در گزارش‌ها به آن اشاره شده است.
هرچند که بر اساس اصل ۳۰ قانون اساسی در ایران، دولت موظف به تامین وسائل آموزشی و پرورش رایگان برای همه تا پایان دوران متوسطه است اما در چهار دهه گذشته آموزش و پرورش رایگان در ایران مفهومی نداشته است.
نبود امکانات آموزشی برابر در دروان کرونا برای دانش آموزان در ایران منجر به ترک تحصیل و بازماندن از تحصیل گروه بسیاری در ایران شده. همچنین، برای بسیاری از دانش آموزان پیامدهای روحی و روانی جدی در پی داشته که در برخی منجر به خودکشی شده است.
اعتراضات دانش‌آموزی در ایران طی هفته‌های اخیر وارد مرحله‌ای تازه شده است. موضوع برگزاری امتحانات نهایی، تاثیر قطعی معدل در کنکور سراسری و ابهام درمورد نحوه برگزاری آزمون‌ها، موجی از نارضایتی را در میان دانش‌آموزان ایجاد کرده که از شبکه‌های اجتماعی فراتر رفته و به تجمعات خیابانی در ده‌ها شهر کشور رسیده است.
ظهر دوشنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۴، دهمین روز جنگ ۳۸روزه میان جمهوری اسلامی ایران، آمریکا و اسرائیل، حمله‌ای هوایی در شرق تهران به فرو ریختن یک ساختمان مسکونی در خیابان جاجرودی، واقع در محدوده رسالت، پایین‌تر از خیابان فرجام، منجر شد که در اثر آن، دست‌کم ۱۲ نفر از اعضای یک خانواده جانشان را از دست دادند.
ابلاغیه اخیر شورای عالی امنیت ملی درباره تمدید خودکار قراردادهای اجاره‌ای که سررسید آنها با روزهای تنش نظامی و شرایط جنگی همزمان شده، به یکی از تازه‌ترین کانون‌های بحران در بازار مسکن ایران بدل شده است؛ بازاری که طی سال‌های اخیر تحت تاثیر تورم مزمن، جهش نرخ ارز، کاهش ساخت‌وساز و افت قدرت خرید خانوارها، یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های خود را سپری می‌کند.
یک عضو عالی رتبه بیت یکی از مراجع تقلید در مصاحبه‌ای اختصاصی به ایران وایر گفت که بسیاری از فرماندهان سپاه اعتقاد دارند که در دوران پس از آیت‌الله خامنه‌ای روحانیت و مراجع تقلید بزرگترین مانع برای به دست گرفتن قدرت هستند. این فرد که در ایران زندگی می‌کند به دلایل امنیتی نخواست نام خود و نام مرجع مطبوعش ذکر شود.
پس از توقف جنگ ۴۰روزه یکی از بحران‌هایی که همچنان پابرجاست مدیریت حدود ۱۰ میلیون تن پسماند ناشی از انفجار، آتش‌سوزی و تخریب است
به گفته منابع آگاه از جمله مقام‌های آمریکایی، اسرائیل در جریان جنگ ایران یک پایگاه نظامی مخفی در صحرای عراق ایجاد کرد تا از عملیات هوایی‌اش در ایران پشتیبانی کند. به گزارشوال‌استریت ژورنال، این پایگاه محل استقرار نیروهای ویژه و تیم‌های جست‌وجو و نجات بود و نقش مرکزی لجستیکی را برای نیروی هوایی اسرائیل ایفا می‌کرد. اسرائیل این تاسیسات را اندکی پیش از آغاز جنگ و با اطلاع آمریکا ایجاد کرده بود.
گاردین با اشاره به اینکه اسحاق، پسر محمدباقر قالیباف که این روزها بیشتر نامش در سیاست رژیم ایران شنیده می‌شود، در ملبورن زندگی و کار کرده می‌نویسد که این موضوع پرسش‌هایی درباره امنیت ملی و تحریم‌ها در استرالیا ایجاد کرده است.
روزنامه نیویورک تایمز روز یکشنبه، ۲۰ اردیبهشت‌ماه، در گزارشی به بررسی بحران عمیق اقتصادی در ایران پس از جنگ، فروپاشی کسب‌وکارها و اخراج‌های گسترده درپی قطعی اینترنت پرداخت.
در حالی که به دستور مقام‌های جمهوری اسلامی، ده‌ها میلیون ایرانی برای هفتادوسومین روز متوالی از انجام دادن ابتدایی‌ترین امور روزمره، از تماس با خانواده و دسترسی به اخبار گرفته تا ادامه فعالیت‌های شغلی و تحصیلی، محروم مانده و بسیاری از آنان ناچار شده‌اند برای دور زدن محدودیت‌های گسترده اینترنتی به فیلترشکن‌های پولی متوسل شوند، گزارش‌ها و براوردهای موجود نشان می‌دهد بازار فروش وی‌پی‌ان، اینترنت ماهواره‌ای، سیم‌کارت‌های خارجی و انواع دسترسی‌های ویژه، به یکی از سودآورترین بخش‌های اقتصاد پنهان جمهوری اسلامی تبدیل شده است.
در جریان جنگ اخیر میان ایالات متحده، اسرائیل و جمهوری اسلامی، گزارش‌هایی از هدف قرار گرفتن برخی تاسیسات پتروشیمی در ایران منتشر شده است، از جمله در تبریز، عسلویه، ماهشهر و بندر امام. این تحولات بار دیگر توجه‌ها را به صنعت پتروشیمی، یکی از حیاتی‌ترین زیرساخت‌های اقتصادی ایران، جلب کرده است؛ صنعتی که نقش آن فراتر از تولید است و ستون پشتیبان اقتصاد کشور تعریف می‌شود.
از زمان منصوب شدن مجتبی خامنه‌ای به مقام «رهبر» جمهوری اسلامی، در پی کشته شدن پدرش در حمله آمریکا و اسرائیل در ۹ اسفند، او هنوز در انظار عمومی ظاهر نشده است. با این حال، ساختار حکومت ایران همچنان پابرجاست، هرچند پرسش‌هایی درباره اینکه در میانه جنگ چه کسی تصمیم نهایی را می‌گیرد مطرح است. بقای نظام اکنون به چند چهره کلیدی وابسته است: فرمانده سپاه پاسداران، رئیس شورای عالی امنیت ملی و رئیس مجلس، که هر دو از بدنه سپاه پاسداران‌اند.
در جریان جنگ اخیر میان جمهوری اسلامی، ایالات متحده و اسرائیل، صنعت پتروشیمی ایران، یکی از مهم‌ترین ستون‌های زیرساختی کشور، به هدف اصلی حملات تبدیل شد، حملاتی که به گفته کارشناسان، نه‌تنها برای تخریب فیزیکی، که با رویکردی راهبردی برای مختل‌کردن شریان‌های حیاتی اقتصاد ایران طراحی شده بودند.
روز سه‌شنبه هجدهم فروردین، در آخرین ساعات مهلت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، به مقام‌های جمهوری اسلامی برای باز کردن تنگه هرمز، به‌طور غیرمنتظره‌ای خبر رسید که میانجی‌گری‌ها با محوریت پاکستان به نتیجه رسیده است و آتش‌بس دو هفته‌ای با توافق طرفین، اجرا خواهد شد. پس از آن عباس عراقچی، وزیر امور خارجه و دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی، بیانیه‌هایی درباره مفاد این توافق آتش‌بس صادر کردند که حتی حامیان تندرو حکومت را نیز حیرت‌زده کرد.
گزارش نت‌بلاکس، نهاد بین‌المللی ناظر بر وضعیت اینترنت، نشان می‌دهد که روز شنبه هشتم فروردین، قطعی اینترنت در ایران وارد بیست‌ونهمین روز شده است؛ وضعیتی که ازنظر مدت‌زمان یکی از طولانی‌ترین دوره‌های قطعی اینترنت در ایران محسوب می‌شود.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، نهادهای امنیتی بریتانیا در حال بررسی شبکه‌هایی در رسانه‌های اجتماعی‌اند که با وعده پرداخت پول، نوجوانان بریتانیایی را برای انجام فعالیت‌های جاسوسی، مانند جمع‌آوری اطلاعات و زیر نظر گرفتن اهداف خاص، جذب می‌کنند. این فعالیت‌ها به نهادهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی نسبت داده می‌شوند.
از هر زاویه که بنگرید، میهن ما ایران امروز حال خوشی ندارد. چگونه به اینجا رسیدیم؟ این پرسش در طی چهار یا پنج دهه گذشته بارها مطرح شده است و ممکن است بگویید نیازی به ذکر مصیبت نیست.
ایرانیان، سومین روز نوروز ۱۴۰۵ خورشیدی (۲۵۸۵ شاهنشاهی) را در حالی آغاز کردند که نیمه‌شب گذشته مواضع متعدد جمهوری اسلامی در نقاط مختلف، هدف حملات هوایی آمریکا و اسرائیل قرار گرفت. در بیست‌وپنجمین روز جنگ، اینترنت بین‌المللی همچنان مسدود است و به‌جز دارندگان سیم‌کارت‌های سفید، شمار اندکی از مردم با پرداخت مبالغ نجومی برای فیلترشکن، به‌شکلی محدود به اینترنت بین‌المللی دسترسی دارند.
سفره‌های هفت‌سین سال ۱۴۰۵ هجری خورشیدی (۱۲۸۵ شاهنشاهی)، با سال‌های پیش تفاوتی معنادار دارد و «سین» دیگری هم به سفره‌ها افزوده شده است: سینِ سوگ هزاران جان عزیزی که در دی‌ماه خونین، هدف گلوله‌های استبداد قرار گرفتند. اکنون میلیون‌ها ایرانی در حالی سال جدید را آغاز می‌کنند که اندوهی سترگ و داغی سهمگین بر دل دارند.
ایران در سالی که گذشت، بی‌شباهت به یک صفحه بازی تخته نرد نبود. صفحه ای که بازیکنان آن، مردم و حکومت بودند. گاهی اوقات، مردم جفت شش می‌آورند و گاه، جمهوری اسلامی تاسِ خوب می‌ریخت. سرعت مردم در انتقال مهره‌ها به خانه خودی و ریسک‌هایی که برای زدن مهره حریف یا فرار از مهره‌های خطرناک انجام می دادند، در ابعادی با یک بازی حقیقی، آنقدر تماشایی بود که در یک سال گذشته، ایران بی‌اغراق، صحنه دیدنی‌ترین بازی جهان شده بود؛ جهانی که امروز، در آستانه نوروز و سال ۱۴۰۵ خورشیدی، همچنان غرق در تماشای ایران و منتظر دیدن بازی استادانه این ملت است.
تهران، پایتخت ایران، این روزها به سال‌های پایانی سلطنت محمدعلی‌شاه قاجار شبیه است؛ شهری رنجور از ظلم و استبداد که نشانه‌های بحران از در و دیوار شهر تا سفره‌های مردم به‌وضوح دیده می‌شود. فقر و فلاکت بیداد می‌کند و فضای عمومی جامعه آکنده از خشم و ناامنی است. جاسوسان و گزمه‌های حکومتی به نام امنیت در هر کوچه و برزن وحشت عمومی ایجاد می‌کنند. با این تفاوت که حالا جنگ هم مزید بر علت شده و پایتخت ایران زیر شدیدترین حملات آمریکا و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی است.
بررسی نشریه تلگراف نشان می‌دهد دو شرکت ثبت‌شده در بریتانیا در مرکز شبکه بانکی جهانی در سایه سپاه پاسداران قرار دارند. گفته می‌شود این شرکت‌ها در پوشش صرافی رمزارز فعالیت می‌کنند، که تحریم‌ها را دور زده و نزدیک به یک میلیارد دلار تراکنش مرتبط با سپاه پاسداران را پردازش کرده‌اند
پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده، در ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا گفت که «ذخایر سلاح‌های دفاعی و تهاجمی‌مان به ما امکان می‌دهد که عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی را تا زمانی که نیاز است ادامه دهیم.»
ناگهان تاریکی مطلق و سکوت سنگین بی‌خبری از آنچه در خیابان‌های ایران رخ داده بود. همه‌چیز از یک فاجعه خبر می‌داد. تمام کانال‌های ارتباطی و اطلاع‌رسانی قطع شده بود. اخبار سینه‌به‌سینه نقل می‌شد، آن‌هم با انبوهی از گمانه‌زنی‌های نگران‌کننده و ترسناک که از شبکه‌های خبری ماهواره‌ای پخش می‌شد. ۱۸ دی ۱۴۰۴ یکی از شدیدترین خاموشی‌های دیجیتال تاریخ معاصر کشور اتفاق افتاد. اقدامی که دستورش توسط شورای عالی امنیت ملی صادر و از سوی وزارت ارتباطات اجرا شد و در نتیجه‌ی آن نه‌تنها همان دسترسی نیم‌بند و فیلترشده به جهان خارج قطع که بخش‌های وسیعی از زندگی مردم هم به شکل رسمی فلج شد. ضمن اینکه بی‌خبری کامل از اخبار و رویدادها تا اختلال در خدمات ضروری مانند بانکداری، حمل‌ونقل و حتی خرید روزانه‌ی حاکم و در یک کلام مملکت تعطیل شده بود
مسئله‌ی خشونت دولتی در عصر فروپاشی مشروعیت / در سنت کلاسیک علوم سیاسی، خشونت دولتی غالباً به‌عنوان ابزاری استثنایی برای مهار بحران و بازگرداندن نظم تحلیل می‌شد؛ امری که در چارچوب وبرینِ «انحصار مشروع خشونت» معنا می‌یافت. در این نگاه، مشروعیت نه‌فقط شرط امکان اعمال خشونت بود، بلکه افقی بود که در آن خشونت باید محدود، توجیه‌پذیر و نهایتاً «بازگشت‌پذیر» به نظم حقوقی تلقی می‌شد. با این حال، در چند دهه‌ی اخیر و به‌ویژه در دولت‌هایی که با فرسایش نمایندگی سیاسی، بحران کارآمدی و سقوط سرمایه‌ی اعتماد اجتماعی روبه‌رو هستند، الگوی کلاسیک توان توضیح پدیده‌ای را از دست داده است که می‌توان آن را «عادی‌شدن خشونت مرگ‌بار» نامید: خشونتی که دیگر نه به‌مثابه واکنش موقت، بلکه به‌عنوان صورت‌بندی جایگزین سیاست عمل می‌کند.
ساعاتی پس از آغاز حمله مشترک ایالات متحده و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی، تهران دامنه درگیری را به کشورهای عربی خلیج فارس گسترش داد؛ اقدامی بی‌سابقه در تاریخ نظامی جمهوری اسلامی که ممکن است آرایش امنیتی منطقه را
قطع زنجیره‌ای درختان در پارک‌های جنگلی و لکه‌های سبز تهران طی سال‌های اخیر به یکی از نگرانی‌های جدی درباره وضعیت محیط زیست پایتخت تبدیل شده ...
