تهران، پایتخت ایران، این روزها به سالهای پایانی سلطنت محمدعلیشاه قاجار شبیه است؛ شهری رنجور از ظلم و استبداد که نشانههای بحران از در و دیوار شهر تا سفرههای مردم بهوضوح دیده میشود. فقر و فلاکت بیداد میکند و فضای عمومی جامعه آکنده از خشم و ناامنی است. جاسوسان و گزمههای حکومتی به نام امنیت در هر کوچه و برزن وحشت عمومی ایجاد میکنند. با این تفاوت که حالا جنگ هم مزید بر علت شده و پایتخت ایران زیر شدیدترین حملات آمریکا و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی است.
بررسی نشریه تلگراف نشان میدهد دو شرکت ثبتشده در بریتانیا در مرکز شبکه بانکی جهانی در سایه سپاه پاسداران قرار دارند. گفته میشود این شرکتها در پوشش صرافی رمزارز فعالیت میکنند، که تحریمها را دور زده و نزدیک به یک میلیارد دلار تراکنش مرتبط با سپاه پاسداران را پردازش کردهاند
پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده، در ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا گفت که «ذخایر سلاحهای دفاعی و تهاجمیمان به ما امکان میدهد که عملیات نظامی علیه جمهوری اسلامی را تا زمانی که نیاز است ادامه دهیم.»
ناگهان تاریکی مطلق و سکوت سنگین بیخبری از آنچه در خیابانهای ایران رخ داده بود. همهچیز از یک فاجعه خبر میداد. تمام کانالهای ارتباطی و اطلاعرسانی قطع شده بود. اخبار سینهبهسینه نقل میشد، آنهم با انبوهی از گمانهزنیهای نگرانکننده و ترسناک که از شبکههای خبری ماهوارهای پخش میشد. ۱۸ دی ۱۴۰۴ یکی از شدیدترین خاموشیهای دیجیتال تاریخ معاصر کشور اتفاق افتاد. اقدامی که دستورش توسط شورای عالی امنیت ملی صادر و از سوی وزارت ارتباطات اجرا شد و در نتیجهی آن نهتنها همان دسترسی نیمبند و فیلترشده به جهان خارج قطع که بخشهای وسیعی از زندگی مردم هم به شکل رسمی فلج شد. ضمن اینکه بیخبری کامل از اخبار و رویدادها تا اختلال در خدمات ضروری مانند بانکداری، حملونقل و حتی خرید روزانهی حاکم و در یک کلام مملکت تعطیل شده بود
مسئلهی خشونت دولتی در عصر فروپاشی مشروعیت / در سنت کلاسیک علوم سیاسی، خشونت دولتی غالباً بهعنوان ابزاری استثنایی برای مهار بحران و بازگرداندن نظم تحلیل میشد؛ امری که در چارچوب وبرینِ «انحصار مشروع خشونت» معنا مییافت. در این نگاه، مشروعیت نهفقط شرط امکان اعمال خشونت بود، بلکه افقی بود که در آن خشونت باید محدود، توجیهپذیر و نهایتاً «بازگشتپذیر» به نظم حقوقی تلقی میشد. با این حال، در چند دههی اخیر و بهویژه در دولتهایی که با فرسایش نمایندگی سیاسی، بحران کارآمدی و سقوط سرمایهی اعتماد اجتماعی روبهرو هستند، الگوی کلاسیک توان توضیح پدیدهای را از دست داده است که میتوان آن را «عادیشدن خشونت مرگبار» نامید: خشونتی که دیگر نه بهمثابه واکنش موقت، بلکه بهعنوان صورتبندی جایگزین سیاست عمل میکند.
ساعاتی پس از آغاز حمله مشترک ایالات متحده و اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی، تهران دامنه درگیری را به کشورهای عربی خلیج فارس گسترش داد؛ اقدامی بیسابقه در تاریخ نظامی جمهوری اسلامی که ممکن است آرایش امنیتی منطقه را
در جریان انقلاب ملی مردم ایران در دیماه، رئیسجمهور دونالد ترامپ به جمهوری اسلامی هشدار داد که اگر معترضان را بکشد ایالات متحده برای نجات آنها خواهد آمد.
یک هفته پس از آغاز موج تازه اعتراضهای دانشجویی در همراهی با انقلاب ملی ایرانیان، اکنون به نظر میرسد آنچه در محوطه دانشگاهها رخ میدهد، دیگر صرفا یک حرکت صنفی یا محدود به فضای آکادمیک نیست، بلکه به امتداد مستقیم مطالبات خیابانی و اجتماعی تبدیل شده است.
تهران، پایتخت ایران، این روزها به سالهای پایانی سلطنت محمدعلیشاه قاجار شبیه است؛ شهری رنجور از ظلم و استبداد که نشانههای بحران از در و ...
