پاراگراف اول؛ آیا «فصل پایانی» جمهوری اسلامی فرا رسیده است؟

 

آرایش نظامی آمریکا برای انجام درگیری احتمالی به ایران و برگزاری رزمایش نمادین مشترک جمهوری اسلامی ایران با روسیه، از احتمال وقوع جنگی خبر می‌دهد که سایه‌اش بر منطقه سنگینی می‌کند.

هجوم سرکوبگران به چنار شیخ؛ روستایی که مردمش به سلحشوری شهره‌اند

در پهنه شرقی ارتفاعات زاگرس مرکزی، جایی که دامنه‌های کوه به دشت‌های اسدآباد در استان همدان می‌رسد، روستایی قرار دارد که چنار شیخ یا چنار سفلی نامیده می‌شود. این روستا که بخشی از دهستان دربندرود از بخش مرکزی شهرستان اسدآباد است، از ابتدای دی‌ماه امسال تاکنون، همواره یکی از کانون‌های اصلی انقلاب ملی شیر و خورشید بوده است. به‌ طوری‌ که ایستادگی و مقاومت مردمانش در ۴۰ روز گذشته که با وجود سرکوب خشونت‌بار از مقاومت و ایستادگی پا پس نکشیدند، همواره سرفصل خبرهای انقلاب ملی ایران بوده است.

نورآباد ممسنی؛ شهری که سوگ را به صحنه مقاومت بدل کرد

 

ساکنان شهرهایی که در دی‌ ماه ۱۴۰۴، پیشگام انقلاب ملی شیر و خورشید بودند، در آخرین روزهای بهمن و نخستین روزهای اسفند در برگزاری آیین‌های چهلم جاویدنامان هم جلودار شدند و با حضوری گسترده و معنادار، مراسم سوگواری را به عرصه‌ رویارویی با استبداد حاکم تبدیل کردند. در میان این شهرهای حماسه‌آفرین، نورآباد ممسنی جایگاهی برجسته دارد؛ شهری در استان فارس، در فاصله حدود ۱۵۰ کیلومتری شیراز که مردمانش به دلاوری و آزادگی شهره‌اند.

ننگ کودک‌کشی بر پیشانی نظام ولایت‌ فقیه

 فهرست کودکانی که در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ با گلوله‌های جنگی و دیگر ابزارهای سرکوب جمهوری اسلامی کشته شدند، هر روز طولانی‌تر می‌شود و از قساوت و درنده‌خویی سرکوبگران رژیم پرده‌های جدیدی کنار می‌رود. تاکنون نام و مشخصات دست‌کم ۲۰۰ کودک کشته‌شده به تایید فعالان حقوق کودک رسیده است؛ با این حال، بررسی‌ها همچنان ادامه دارد، چرا که بسیاری از خانواده‌ها تهدید شده‌اند درباره فرزندان خود اطلاع‌رسانی نکنند یا کشته‌ شدن آنان را به معترضان نسبت دهند.

کلاس درس یا پایگاه سرکوب؟

جمهوری اسلامی در روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه در خیابان‌های سراسر ایران، به سرکوبی چنان گسترده و خونین دست زد که ابعاد هولناک آن، با وجود گذشت بیش از یک ماه، همچنان کاملا آشکار نشده است. در این سرکوب مرگبار، هزاران نوجوان و جوان هدف گلوله نیروهای سرکوب قرار گرفتند. از طرفی هزاران نفر در بازداشتگاه‌ها و زندان‌های رسمی و غیررسمی، تحت شدیدترین شکنجه‌های جسمی و روانی قرار دارند و روند دستگیری‌ها همچنان ادامه دارد. در چنین شرایطی، فضاهای عمومی و به‌خصوص مدارس به محیطی ناامن تبدیل شده‌اند. به طوری‌ که خیلی از خانواده‌ها ترجیح داده‌اند فعلا قید مدرسه رفتن فرزندانشان را بزنند.